Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzja książki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą recenzja książki. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 18 września 2016

Recenzja książki #3


Ałbena Grabowska, Lady M.

Nota wydawnicza:

Kolejna książka nowej królowej literatury kobiecej – Ałbeny Grabowskiej – to opowieść o małżeństwie, które zmierza ku nieuchronnej katastrofie. To historia współczesnej Lady Makbet.

Zwyczajni bohaterowie, których życie toczy się powoli, aczkolwiek nie bezboleśnie. Chorobliwie ambitna żona i mąż, który nie dojrzał do roli głowy rodziny, id długiego czasu prowadzą grę pozorów, żyjąc pod jednym dachem. Jednak tłumione od lat uczucia muszą znaleźć ujście. Tragedia wisi w powietrzu. Kto zapłaci za popełniony błąd?

Recenzja:
Ambicja bywa zgubna. Ambicja bywa niebezpieczna. Ambicja potrafi zabić. Ambicja odnosi się nie tylko do pracy, choć właśnie tak najczęściej jest kojarzona. Ambicja to nie tylko żądza sukcesu. Ambicja to także pożądanie drugiego człowieka. W wypaczony i chorobliwy sposób ambicją było ogarnięte pewne małżeństwo.

Ona, Małgorzata, obsesyjnie pragnęła, aby mąż robił karierę zawodową. Chciała, aby piął się wyżej i wyżej, aby w końcu osiągnął najwyższe możliwe stanowisko. Nigdy nie była z niego zadowolona. Mało tego. Nie pozwoliła mu długo nacieszyć się awansem, bo myślała już o kolejnym kroku. Zresztą Małgorzata była nastawiona nie tylko na sukces zawodowy męża. Ona chciała czegoś więcej. Chciała pełnej kontroli nad jego życiem. Gotowa była przy tym na poświęcenia, aby tylko nic nie zniweczyło jej planów. Stworzyła w domu wręcz cieplarniane warunki do tego, aby jej mąż mógł osiągać coraz to bardziej prestiżowe stanowiska. Wiele znaków przy tym ignorowała. Oddalenie się męża. Niechęci synów do przebywania w domu. Utrata przyjaciółki.

On, Krzysztof, żył pod pantoflem żony. Jak zresztą sam kiedyś powiedział, może ustąpić jej we wszystkim, ale nie w tym, że chce zostać anatomem. Nie potrzebował stanowisk, prestiżu i pogoni za tytułami. Był zadowolony z tego co miał. Los chciał, że w jego życiu pojawiła się Diana, Lady Di … Nie pragnął niczego tak bardzo, tylko Di. Dlaczego w kluczowym momencie Di wcale go nie szukała?

Lady Di i Lady M. to dwie kobiety w życiu Krzysztofa. Tak bardzo od siebie różne. Tak bardzo przez niego skrzywdzone.

Zakończenie książki tak mnie zszokowało, że długo nie mogłam przestać o niej myśleć.

czwartek, 30 czerwca 2016

Recenzja książki # 2


Jerzy Pilch, Upadek człowieka pod Dworcem Centralnym

Recenzja książki



Z noty wydawniczej napisanej przez samego autora:


Zwykle ostro bronię się przed autobiograficzną diagnozą, tym razem, nawet dla siebie samego nieoczekiwanie, mówię na odwrót: „Upadek człowieka pod Dworcem Centralnym” w większym, niż się zdaje, stopniu jest książką osobistą.

Jak podróż to tylko z książką. Niezależnie czy jadę w delegację, czy na wycieczkę zawsze zabieram ze sobą książkę. Zazwyczaj wybieram taką, która jest dość małych gabarytów. Tym razem siedziałam w pociągu do Warszawy Centralnej. Dalej na lotnisko i do Mińska (Prezydent Łukaszenka pozwolił mi przyjechać, czyli bez problemu dostałam wizę :)). Cała droga z Pilchem. Upadek człowieka pod Dworcem Centralnym to wybrane teksty publikowane wcześniej w Polityce. Forma książki jak najbardziej odpowiednia na podróż.

Felietony, które zapadły mi w pamięci:


Jazda do Warszawy - Barwna wiwisekcja związków Pana Pilcha z Warszawą. Paralelnie w myślach dokonuję wiwisekcji własnych związków z Warszawą. Pilch czynił to w holu Hotelu Europejskiego, ja zaś w drodze do stolicy, która tym razem będzie jedynie punktem pośrednim na mojej trasie.


Czytanie w niedzielę - Istota piątku: koniec tygodnia wypełnionego pracą. Istota soboty: przygotowanie domu do niedzieli. Istota niedzieli: odpoczynek (wersja dla ateistów i wierzących niepraktykujących), wypełnianie Przykazania Bożego Pamiętaj, abyś dzień święty święcił (wersja dla wierzących praktykujących). Okazuje się, że wspomnienie babki, mającej swoją metodę dbania o podłogę może wywołać awanturę.


Ani tak, ani tak - Krótkie rozważanie, dlaczego Jan Dobraczyński będąc antysemitą ratował żydowskie dzieci…


Weekend z Gombrowiczem - Przygoda może zacząć się od nekrologu. Pod warunkiem, że to nie nasz nekrolog.

Bułka mało słona - Jest jakaś magia w obserwowaniu świata. Na chwilę przysiadamy, żeby przyjrzeć się innym. Pamiętajmy jednak, żeby nie wdawać się w niepotrzebne dyskusje i zawsze mieć opracowane wyjście awaryjne. Poza tym dawno nigdzie nie czytałam słowa rachityczny.


O topieniu pieca - Wspomnienia z domu rodzinnego bywają różne. Metoda babki, jak dbać o podłogi to jedno ze wspomnień. Drugie, o którym czytamy w tym felietonie to zimno. I wcale nie chodzi tu o metaforyczne zimno, ale najzwyklejsze w życiu zimno w nieprawidłowo ogrzewanym domu. I jak zwykle dwie konkluzje. Pierwsza: Prostota jest zasadą zarówno wielkich wynalazków, jak i wstrząsających opowieści (fragment felietonu). Druga: nawet, jeżeli bardzo kogoś kochaliśmy, ale ten ktoś przez wszystkie nasze wspólne zimy mroził nas w niedogrzanym domu, to pewnej zimy cieszymy się, że za ogrzewanie domu odpowiada ktoś inny. Nawet, jeżeli ...

Upadek człowieka pod Dworcem Centralnym - Gdy czytam opis upadku czuję, jakbym upadała razem z tym człowiekiem.


Cierpieć jak Iwaszkiewicz - Mocne postanowienie: jeszcze raz przeczytam dzienniki Iwaszkiewicza.


Mgła nad Łopuszną - Czytam i wspominam swój spacer po Łopusznej. Kocham góry i moim marzeniem jest zamieszkanie blisko nich.


Mój przewodnik po Warszawie - Uwielbiam Warszawę. Mówi się, że nieważne są miejsca, tylko ludzie. Też tak uważam, żeby była jasność. Wyjątkiem jest właśnie nasza urokliwa stolica. Do Warszawy wyjechałam nie znając tam nikogo. Po warszawskich ulicach chodziłam przepełniona uczuciem, że wróciłam do swojego miejsca. Może w poprzednim wcieleniu byłam warszawianką? Kto wie? Inaczej nie potrafię tego wytłumaczyć :)


Nieśmiali rezerwiści (1) - Nieśmiali faktycznie wyginęli. Mamy takie czasy, że trudno być nieśmiałym. Wręcz przeciwnie. Trzeba iść po swoje zdecydowanym krokiem.

Pozostałe felietony, które znajdziemy w książce to:

  1. Historia węża w butelce
  2. Trzy Czarodziejskie góry
  3. Zmierzch myśliciela
  4. Wszystko ułożone i skończone
  5. A może byś chciała dzieła Polaka?
  6. Śmieszna rura
  7. Ciastko z pianą
  8. Ciało epoki
  9. Pojedziemy białym koniem
  10. Cały Kornel
  11. Moje życie z laptopem
  12. Osobista historia futbolu
  13. Ułan na widecie
  14. Święty spokój
  15. Oddzielić ziarno od Maciąga
  16. Historia pewnej fotografii
  17. Siostra trenera
  18. Jak powstaje krytyk literacki
  19. Gdzie jest niebo?
  20. Ja, człowiek teatru
  21. Z punktu widzenia muzykanta
  22. Moi czcigodni korespondenci
  23. Ksiądz katolicki
  24. Bombardierzy kontra sybaryci
  25. Słupecka 6
  26. Włożyć gacie
  27. Osama wiecznie żywy
  28. Sto aspiryn
  29. Kwestia musu
  30. Duch opowieści
  31. Eutanazja i zmartwychwstanie
  32. Burek jest pogryziony
  33. Izba w izbie
  34. Boski Janusz
  35. Nieśmiali rezerwiści (2)
  36. Nieśmiali rezerwiści (3)

poniedziałek, 6 czerwca 2016

Recenzja książki #1


Piotr C., Pokolenie IKEA. Kobiety

Zainteresowała mnie nota wydawnicza na okładce tej książki:



Prowokacyjna, pełna czarnego humoru, obrazoburcza kontynuacja bestsellerowej powieści Piotra C. „Pokolenie Ikea”, która – drukowana fragmentami w Angorze – wywołała wśród czytelników szereg skrajnych reakcji – od zachwytu po obrzydzenie.

Ostry romans biurowy tylko dla dorosłych?

Autobiografia?

Powieść o marzeniach lemingów, życiu w korporacji i tęsknocie za anarchią?

Satyra na społeczeństwo skupione na konsumpcji?

Instruktaż dla mężczyzn, którzy nie rozumieją kobiet?


Pierwszej powieści nie czytałam, więc nie bardzo miałam się do czego odnieść, ale wyżej przytoczona nota wydawnicza na tyle mnie zainteresowała, że postanowiłam nabyć tę książkę. Z czystej ciekawości.



Czy określenie satyra to odpowiednie słowo dla tej książki? I tak, i nie. Częściowo spełnia swoje zadanie i przedstawia bohaterów w krzywym zwierciadle, ale gdy w satyrze nie ma miejsca na coś pozytywnego tu mamy światełko w tunelu.



Głównym bohaterem jest Czarny. Wraz ze swoimi kolegami i koleżankami z korporacji są przedstawicielami tytułowego pokolenia – pokolenia IKEA, czyli trzydziestoparolatkowie pnący się po drabinie korporacyjnej kariery coraz wyżej i wyżej. Czasem nawet nie pną się w górę, ale kurczowo trzymają się tego miejsca, w którym aktualnie się znajdują. Bo przecież jest kredyt do spłacenia, bo trzeba kupić kolejny cholernie drogi kostium do lansowania się na korporacyjnym korytarzu. Posługują się znanym tylko sobie korpo slangiem. Żyją życiem korpo. Żyją korpo plotkami. Nawet jeżeli mają czas wolny spędzają go ze znajomymi z korpo. Zdaje się, że absolutnie nie mają swojego życia oderwanego choćby na chwilę od korporacji. A jak już opuszczą korporacyjne mury okazuje się, że nie bardzo wiedzą, co ze sobą zrobić. Więc spotykają się po klubach, wlewają w siebie alkohol, nie stronią od szybkiego seksu bez zobowiązań, bo jedyne zobowiązania, które mają to zobowiązania wobec swojej korporacji. I tak ucieka dzień za dniem.



Smutny obraz tego pokolenia wyłania się z książki. Smutny, ale aż do bólu prawdziwy. A gdzie tu czas i miejsce na zawiązywanie relacji z drugim człowiekiem? Gdzie tu jest czas i miejsce na rozmowę z samym sobą? Gdzie tu czas i miejsce na dbanie o swoje zdrowie i swój rozwój? Gdzie tu czas i miejsce na prawdziwe, wartościowe życie? Jest tylko ogromna samotność, do której nikt nie chce się przyznać. Mam wrażenie, że tu każdy udaje kogoś, kim tak naprawę nie jest.



Ale jest nadzieja, że nastąpi moment opamiętania. Główny bohater już się wyłamał z obowiązujących w korporacji zasad. Nie chciał zgodzić się na nie i miał odwagę wypowiedzieć to co myśli i czuje, a nie to, czego od niego oczekiwała korporacja. Może mógł zrobić to w nieco innej formie, ale i tak byłam pod wrażeniem. Czarny miał przygotować listę osób do zwolnienia. Nie zrobił tego.


„To tak ma to już wyglądać? Do końca mojego życia? Mam stać przed lustrem i nie lubić tego gościa odbijającego się w szkle? I tak go zazwyczaj nie lubię”. Usiadłem za biurkiem. „Nie jestem swoją pracą. Nie jestem swoim kredytem na mieszkanie. Słuchaj. Uśmiechaj się. Zgadzaj. Odbieraj przelew. Kupuj rzeczy, które nie są ci potrzebne”.

 …



Kiedy wyrzucają cię z pracy, są określone procedury. Szef twojego działu wyznacza listę potencjalnych osób, które uważa za bezużyteczne. Trzyma ją w brązowej kopercie – nigdy nie wysyła jej mailem, bo mogłaby wyciec. Lista trafia wyżej – do szefa twojego szefa. On ją akceptuje, a później wysyła do HR. Również w brązowej kopercie. Pierwsi o tym, że jesteś zwolniony, wiedzą informatycy. Odcinają ci służbową pocztę. Odcinają służbowy telefon. Odcinają kartę magnetyczną, która jest twoją przepustką w korpoświecie. Bez niej nie jesteś w stanie otworzyć żadnych drzwi. Zabierają samochód. Zostajesz nagi i bezbronny jak pisklę, które wypadło na ryj z gniazda. Zaczynasz gorączkowo kalkulować: „Co dalej?”.



Niech ten cytat będzie przestrogą. Praca w życiu jest bardzo ważna, ale nigdy nie powinna być ważniejsza od drugiego człowieka. Pracę możemy stracić z dnia na dzień, nawet jeżeli byliśmy jej całkowicie oddani. Po prostu pewne rzeczy dzieją się poza nami. Musimy w końcu uświadomić sobie, że jesteśmy tylko marionetkami w korporacyjnym świecie.