Widok po nawałnicy, jak pobojowisko.

W mijającym tygodniu przez Polskę przeszły nawałnice. Sama byłam świadkiem spustoszeń, jakie wywołały. I jadąc samochodem tuż po ustaniu nawałnicy w głowie mi się nie mieściło, że widzę to co widzę. Krajobraz jak po stoczonej walce. Normalnie jakby jakieś bombardowanie przeszło, a nie nawałnica.

Miasto automatycznie zostało sparaliżowane. Komunikacja miejska trwała w bezruchu. Bardzo się cieszyłam, że akurat tego dnia do pracy wybrałam się samochodem. Wolno, bo wolno, ale jednak poruszałam się do przodu. Do celu coraz bliżej.

I tak zza szyb samochodu obserwowałam i w kółko powtarzałam sobie na głos: rety!

Drzewa połamane, konary drzew zalegające na ulicach, torach tramwajowych i chodnikach. Zerwane linie wysokiego napięcia. Te, które zetknęły się z ziemią przedstawiały chyba najbardziej przerażający widok. Pożar w kamienicy. W innym miejscu potężne drzewo, które runęło na budynek mieszkalny. Co niektórzy mogli mówić o szczęściu, bo milimetry decydowały o tym, czy drzewo jednak wybije okno czy też nie. Samochód (taki nawet całkiem porządny) totalnie przygnieciony drzewem, które zostało wyrwane razem z korzeniami. Ludzie z butami w ręku mozolnie brodzący wśród wody, której nagle pojawiło się tak dużo. A do tego kursujące na sygnałach straż pożarna i karetki pogotowia. Ci ostatni dzielnie wykonywali swoje obowiązki i podążali z pomocą potrzebującym mimo trwającego protestu. Armagedon!

I tak sobie pomyślałam … Czasem tak bardzo zabiegamy o rzeczy materialne, a przecież tak łatwo możemy je stracić. Chyba nie warto z pogoni za pieniędzmi, super wypasionymi samochodami, niebotycznymi apartamentami czynić sens swojego życia. Oczywiście nie mówię, żeby rezygnować z komfortu w życiu, ale są rzeczy ważne i ważniejsze. Bo patrząc na pobojowisko po nawałnicy uświadomiłam sobie, jak niewiele znaczymy wobec żywiołu przyrody. Przychodzi nawałnica, a my jesteśmy bezsilni. Nijak nie mogliśmy uchronić naszych samochodów, naszych kamienic, naszych bloków. Wystarczyło piętnaście minut żywiołu, aby stracić bardzo wiele. Na tak wiele rzeczy w ogóle nie mamy wpływu.

I za chwilę pojawiła się kolejna myśl. W porządku, nawałnica przyszła znienacka i się skończyła. Straty są, ale nikt nie zginął (chyba). Było dużo emocji, strachu, niedowierzania. Ale jakie mamy jednak szczęście, że żyjemy w Polsce. W Polsce wolnej od wszelkich trzęsień ziemi, erupcji wulkanów, lawin błotnych czy tsunami. Naprawdę czasem nie doceniamy, w jak bezpiecznym kraju żyjemy. Pokrzepiona tą myślą w końcu dojechałam do domu. Wszystko stoi na swoim miejscu. Na balkonie żadnych oznak, że kilka ulic dalej przeszedł piętnastominutowy Armagedon. Mogłam spokojnie zabrać się za szykowanie obiadu. Ale refleksje zostaną ze mną już na zawsze i w trudnych chwilach będę przypominać sobie tę sytuację i stawiać pytanie: co w życiu ma największą wartość?

Piękny film dzisiaj oglądałam … #6

 Jakiś czas temu po bardzo długiej przerwie wybrałam się do mojego ulubionego kina. W związku z tym, że chciałam skutecznie oderwać się od codziennej gonitwy z dostępnego repertuaru wybrałam komedię. A co! I faktycznie śmiałam się co nie miara, ale ostatecznie wyszło na to, że to śmiech przez łzy. Słodko-gorzki film „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” w reżyserii Paolo Genovese skłania do wielu refleksji, przy których nasza mina może zrzędnąć.

Pewne małżeństwo zaprasza na kolację swoich starych znajomych. Dwie pary i jednego singla. Początkowo wszystko przebiega zgodnie z planem. Rocco i Eva (tu muszę wspomnieć o świetnej roli Kasi Smutniak) doprawiają potrawy, pojawiają się pierwsi goście, później kolejni i kolejni. Gdy wszyscy są w komplecie zasiadają do stołu i zaczynają zwykłą pogawędkę. Co nowego? Co ciekawego? W pewnym momencie pada propozycja dość ryzykownej zabawy. Otóż polega ona na tym, aby do końca spotkania wszystkie SMS-y czytać na głos, a odbierane rozmowy telefoniczne prowadzić na głośnomówiącym.

Szybko okazało się, że pomysł na urozmaicenie wieczoru nie był zbyt trafiony. Z ust szybko schodziły uśmiechy, a pojawiał się grymas niepewności. W oczach nie mogłam już dostrzec radości, a widziałam strach. Oby nikt do mnie nie napisał! Oby nikt do mnie zadzwonił! Zdawały się krzyczeć oczy.

Film obnażył smutną prawdę. Przede wszystkim obłudę, brak akceptacji siebie, homofobię, zdrady małżeńskie, kłamstwa. Najbardziej przygnębiający wniosek płynący z filmu to stwierdzenie, że nie znamy najbliższych nam ludzi. Tak bardzo możemy się zdziwić. Drugi wniosek dotyczy życia na pokaz. Na zewnątrz przykładne małżeństwo, a tak naprawdę ogromnie nieszczęśliwe.

Przewrotne zakończenie zdaje się pozostawiać nas z pytaniem, czy nie lepiej przymknąć oczy na te wszystkie niewygodne kwestie? Przecież nikt z nas nie jest doskonały.

Czas na zmiany.

Ostatnie miesiące były dla mnie bardzo trudne. Galopujące zmiany w pracy, za którymi ciężko było nadążyć. Tym bardziej, że nie były to zmiany na lepsze. Wręcz przeciwnie! Najbardziej dołujące dla mnie było to, że niestety absorbowały cały mój czas. Także ten prywatny! Odbiło się to i na moim zdrowiu, i na mojej rodzinie.

W końcu powiedziałam dość! Tak dłużej być nie może. Z szacunku do samej siebie odważyłam się na poważną rozmowę z przełożonym w nadziei na rozstrzygnięcie tej patowej sytuacji. I wiecie co? Warto było! Trzeba walczyć o swoje. Ale zanim przystąpimy do walki trzeba odpowiedzieć sobie na dwa podstawowe pytania: co chcemy osiągnąć i jak chcemy to zrobić?

W moim przypadku to był nadmiar obowiązków. Rozmawiając z moim przełożonym silnie akcentowałam, że chciałabym skupić się wyłącznie na tych zadaniach, z których jestem rozliczana. Nie mogę robić wszystkiego i za wszystkich. Bo zawsze coś będzie niedopilnowane, nie zrobione albo zrobione nienależycie. A o rzetelność i słowność dbam. To moja wizytówka. Wychodzę z założenia, że jak czegoś się podejmuję to chcę to zrobić najlepiej jak potrafię i terminowo.

Zanim poszłam na rozmowę przygotowałam spis wszystkich czynności, które wykonałam przez ostatnie dwa tygodnie. Piękny plik w Excelu zatytułowałam: „Rejestr czynności”. Kolorami zaznaczyłam te zadania, które wynikają z mojego zakresu obowiązków i co do tego nie było żadnych wątpliwości. Musiałam je zrobić i już. Innym kolorem zaznaczyłam te czynności, które wykonałam, a którymi zajmować się nie powinnam. Następnie innymi kolorami zaznaczyłam te, które wykonywałam w godzinach pracy i w biurze oraz te, którymi musiałam zająć się w domu. Chciałam unaocznić niefunkcjonujący system przydzielania zadań. Zaproponowałam oczywiście gotowe rozwiązanie: zatrudnienie dodatkowego pracownika, bo jak wynika z mojego rejestru przez ostatni niemalże rok wykonywałam pracę, która powinna być rozdzielona na dwa pełnoetatowe stanowiska.

Co innego przekonać do swoich racji i przedstawić gotowe rozwiązanie, a co innego wprowadzić je w życie. To był czas na przystąpienie do kolejnej części planu. Pracuję w wymiarze godzinowym zgodnie z moją umową o pracę. Mój dzień pracy to osiem godzin. I w ciągu tych ośmiu godzin robię tyle, ile jestem w stanie (a pracuję naprawdę sprawnie). Jeżeli czegoś nie zdążę zrobić to trudno. Musi poczekać.

Pracodawcy muszą nauczyć się szanować pracownika. Bo szanowany, nieprzepracowany, niesfrustrowany pracownik to pracownik zdrowy, efektywny, twórczy i zaangażowany. Nie godzę się na nadmiar obowiązków, bo nawet wypłacana od czasu do czasu premia nie zrekompensuje strat. Stratą w tym przypadku jest brak czasu na odpoczynek i regenerację, brak czasu dla rodziny, brak czasu na własny rozwój. A czasu nie kupię sobie za żadne pieniądze.

Piękny film dzisiaj oglądałam … #5

16 września premierę w Polsce miał film przyrodniczy zatytułowany „Królestwo”. To kolejny projekt francuskiego duetu. Wcześniej Jacques Perrin i Jacques Cluzaud stworzyli takie filmy jak „Mikrokosmos”, „Makrokosmos” i „Oceany”. „Królestwo” pokazuje podpatrzone życie mieszkańców lasów. Na pięknych ujęciach możemy zobaczyć między innymi rysia, wilka, żubra, niedźwiedzia, łosia, ale także żurawie, pluszcze, modraszkę czy sójkę. Zwierzęta leśne żyją zgodnie z rytmem przyrody wyznaczanym przez kolejno po sobie następujące pory roku. Pojawienie się człowieka, który wraz z postępem cywilizacyjnym coraz bardzie eksploatuje las, przerywa dotychczasową cykliczność życia zwierząt. Muszą ustąpić człowiekowi miejsca. Przerzedzone lasy nie zapewniają już dotychczasowych możliwości egzystowania. Zwierzęta zmuszone są do wycofywania się dalej i dalej w głąb lasu. Ile miejsca jeszcze im zostało?

 Zdziwiłam się, że film przyrodniczy przyciągnął na salę kinową tylu ludzi w bardzo zróżnicowanym wieku. Zdziwiłam się tym bardziej, że w polskich kinach ten film pojawił się dopiero teraz. Swoją światową premierę miał 23 października 2015 roku! A przecież w filmie nie brak polskich wątków! Część zdjęć wykonano w Puszczy Białowieskiej, a część na biebrzańskich bagnach.

Uważam, że warto wybrać się na ten film. Jest on nie tylko świetnym dokumentem przedstawiającym epizody z życia zwierząt leśnych, ale niesie za sobą naukę.

Jest to film z przesłaniem. Lasy należały kiedyś wyłącznie do zwierząt, więc szanujmy to! Bądźmy świadomi tego, że na tej planecie nie jesteśmy sami. Korzystajmy z bliskości przyrody mądrze nie wyrządzając niepotrzebnej szkody.

Jest to film ku przestrodze. Jeśli nadal będziemy bezlitośnie eksploatować nasze środowisko i przetrzebiać lasy za chwilę może ich już nie być. Las to nie tylko drzewa, ale i liczne gatunki zwierząt, które i tak bezustannie przegrywają w walce z człowiekiem.

Daleka jestem od prawienia morałów, ale ten film, a raczej smutna refleksja dotycząca niszczycielskiego wpływu człowieka na przyrodę sprawiła, że podejmuję dyskusję w gronie swoich znajomych. Nie wyobrażam sobie, że lasy mogą zniknąć. Nie wyobrażam sobie, że za kilka lat Puszcza Białowieska, w której jestem zakochana, może zostać zniszczona.

Moja ulubiona pora roku.

Wspomnienie zeszłorocznej jesieni.

Niespodziewany gość w parku.

Polska złota jesień.

Moją ulubioną porą roku jest bez wątpienia jesień. Uwielbiam ją! Uwielbiam zarówno naszą piękną polską złotą jesień, jak i naszą jesienną słotę. Jesień nastraja mnie niezwykle lirycznie i melancholijnie.

Dlatego z okazji pierwszego dnia kalendarzowej jesieni wygrzebałam dwa wiersze właśnie o tej porze roku. Wersja krótka to wiersz Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, a bardziej rozbudowana to wiersz Juliana Tuwima (niech Was nie zmyli tytuł wiersza).

Z domowej biblioteczki.

JESIEŃ

Chodzi w szalu czerwonym i złotym.
Przegląda się w owalu jeziora.
Lecz jest chora. I nic nie wie o tym,
że ją pochowają w tym szalu.

M. Pawlikowska-Jasnorzewska

STROFY O PÓŹNYM LECIE

1.
Zobacz, ile jesieni!
Pełno jak w cebrze wina,
A to dopiero początek,
Dopiero się zaczyna.
2.
Nazłociło się liści,
Że koszami wynosić,
A trawa jaka bujna,
Aż się prosi, by kosić.
3.
Lato, w butelki rozlane,
Na półkach słodem się burzy.
Zaraz korki wysadzi,
Już nie wytrzyma dłużej.
4.
A tu uwiądem narasta
Winna, jabłeczna pora,
Czerwienna, trawiasta, liściasta,
W szkle pękatego gąsiora.
5.
Na gorącym kamieniu
Jaszczurka jeszcze siedzi.
Ziele, ziele wężowe
Wije się z gibkiej miedzi.
6.
Siano suche i miodne
Wiatrem nad łąką stoi.
Westchnie, wonią powieje
I znów się uspokoi.
7.
Obłoki leżą w stawie
Jak płatki w szklance wody.
Laską pluskam ostrożnie,
Aby nie zmącić pogody.
8.
Słońce głęboko weszło
W wodę, we mnie i w ziemię,
Wiatr nam oczy przymyka.
Ciepłem przejęty drzemię.
9.
Z kuchni aromat leśny;
Kipi we wrzątku igliwie.
Ten wywar sam wymyśliłem:
Bór wre w złocistej oliwie.
10.
I wiersze sam wymyśliłem
Nie wiem, czy co pomogą,
Powoli je piszę, powoli,
Z miłością, żalem, trwogą.
11.
I ty, mój czytelniku,
Powoli, powoli czytaj.
Wielkie lato umiera
I wielką jesień wita.
12.
Wypiję kwartę jesieni,
Do parku pustego wrócę,
Na zimną, ciemną ziemię
Pod jasny księżyc się rzucę.

J. Tuwim

Niezwykle malowniczo wyglądały Tatry jesienią.

Na szlaku.

Jesień w górach.

Recenzja książki #3

Ałbena Grabowska, Lady M.

Nota wydawnicza:

Kolejna książka nowej królowej literatury kobiecej – Ałbeny Grabowskiej – to opowieść o małżeństwie, które zmierza ku nieuchronnej katastrofie. To historia współczesnej Lady Makbet.

Zwyczajni bohaterowie, których życie toczy się powoli, aczkolwiek nie bezboleśnie. Chorobliwie ambitna żona i mąż, który nie dojrzał do roli głowy rodziny, id długiego czasu prowadzą grę pozorów, żyjąc pod jednym dachem. Jednak tłumione od lat uczucia muszą znaleźć ujście. Tragedia wisi w powietrzu. Kto zapłaci za popełniony błąd?

Recenzja:
Ambicja bywa zgubna. Ambicja bywa niebezpieczna. Ambicja potrafi zabić. Ambicja odnosi się nie tylko do pracy, choć właśnie tak najczęściej jest kojarzona. Ambicja to nie tylko żądza sukcesu. Ambicja to także pożądanie drugiego człowieka. W wypaczony i chorobliwy sposób ambicją było ogarnięte pewne małżeństwo.

Ona, Małgorzata, obsesyjnie pragnęła, aby mąż robił karierę zawodową. Chciała, aby piął się wyżej i wyżej, aby w końcu osiągnął najwyższe możliwe stanowisko. Nigdy nie była z niego zadowolona. Mało tego. Nie pozwoliła mu długo nacieszyć się awansem, bo myślała już o kolejnym kroku. Zresztą Małgorzata była nastawiona nie tylko na sukces zawodowy męża. Ona chciała czegoś więcej. Chciała pełnej kontroli nad jego życiem. Gotowa była przy tym na poświęcenia, aby tylko nic nie zniweczyło jej planów. Stworzyła w domu wręcz cieplarniane warunki do tego, aby jej mąż mógł osiągać coraz to bardziej prestiżowe stanowiska. Wiele znaków przy tym ignorowała. Oddalenie się męża. Niechęci synów do przebywania w domu. Utrata przyjaciółki.

On, Krzysztof, żył pod pantoflem żony. Jak zresztą sam kiedyś powiedział, może ustąpić jej we wszystkim, ale nie w tym, że chce zostać anatomem. Nie potrzebował stanowisk, prestiżu i pogoni za tytułami. Był zadowolony z tego co miał. Los chciał, że w jego życiu pojawiła się Diana, Lady Di … Nie pragnął niczego tak bardzo, tylko Di. Dlaczego w kluczowym momencie Di wcale go nie szukała?

Lady Di i Lady M. to dwie kobiety w życiu Krzysztofa. Tak bardzo od siebie różne. Tak bardzo przez niego skrzywdzone.

Zakończenie książki tak mnie zszokowało, że długo nie mogłam przestać o niej myśleć.

To była wycieczka ... #8

Podróżując po Węgrzech spod Gór Bukowych dotarliśmy na Wielką Nizinę Węgierską. Tu, w Puszcie, rozbiliśmy nasz obóz. Jednak zachęceni bliskością Debreczyna postanowiliśmy jedno popołudnie spędzić właśnie w tym mieście.

Tak jak w poprzednim poście wszystkie cytowane informacje pochodzą z przewodnika wydawnictwa Pascal.

Debreczyn (…) stanowi drugi co do wielkości i znaczenia ośrodek miejski Węgier. Powiadają, że miasto, balansujące od wieków na granicy między Wschodem a Zachodem, odznacza się tyleż zachodnią aktywnością, co wschodnim bezruchem, a permanentna pozycja między młotem a kowadłem wykształciła w mieszkańcach zmysł dyplomacji, konserwatyzm i upartą siłę przetrwania. W 1552 r. pod wpływem reformacji zaprzestał działalności miejscowy Kościół katolicki, a Debreczyn zyskał przydomek kalwińskiego Rzymu. Do dziś zdecydowana większość mieszkańców wyznaje kalwinizm.

Debreczyn, podobne jak wcześniej Eger, totalnie mnie zachwycił. Piękna ciekawa architektura, olbrzymi ogród botaniczny blisko centrum, tętniący życiem bulwar … Nasz spacer po Debreczynie rozpoczęliśmy od placu, nad którym króluje monumentalny zbór kalwiński zwany Wielkim. Później ruszyliśmy główną ulicą miasta, czyli Piac utca, przy której obok bloków będących pamiątką po czasach socjalistycznych, możemy podziwiać liczne eklektyczne kamienice. Zdążyliśmy także urządzić sobie spacer do oddalonego o 3 km (mam wrażenie, że tu przewodnik nas nieco okłamał i szliśmy zdecydowanie więcej :)) Nagyerdo. Cóż to takiego? Otóż to pozostałość ogrodów otaczających niegdyś miasto.

Z przewodnika: Pośrodku placu wznosi się neoklasycystyczny Reformatus Nagytemplom, zbór kalwiński zwany Wielkim, symbol Debreczyna. Obecna świątynia powstała w latach 1805-1823 na miejscu wcześniejszej, ufundowanej w 1628 r. przez księcia Siedmiogrodu Gabora Bethlena. Jednak i ta stała na gruzach gotyckiego kościoła św. Andrzeja, który spłonął w 1564 r.

Przed  świątynią wzniesiono pomnik na cześć Lajosa Kossutha.

Z przewodnika: Wiek XVII był czasem rabunków, wojen, powstań i pożóg. Turcy karali Debreczyn za konszachty z Austrią, a Habsburgowie za układy z Turcją. Po wygnaniu Turków Habsburgowie rozpoczęli prześladowania religijne i ekonomiczne kalwińskiego Rzymu. Podczas narodowego powstania w 1849 r. Debreczyn stał się stolicą Węgier. To właśnie tutaj w kalwińskim Wielkim Kościele Lajos Kossuth ogłosił niepodległość kraju, a w auli Kolegium Kalwińskiego zebrało się Zgromadzenie Narodowe.

Nie ruszając się z Kossuth ter naszym oczom ukazała się pokaźna mozaika herbu miasta.

Z przewodnika: Na tyłach kościoła urządzono Emlekkert (ogród pamięci), gdzie wśród zieleni stoi kilka pomników, m.in. Istvana Bocskayego, zwanego szablą reformacji, czy ...

... obelisk poświęcony 733 protestantom skazanym na galery w okresie szalejącej kontrreformacji.

Wyruszamy na spacer ulicą Piac, czyli Targową. Od razu w oczy rzuca się wielki hotel Civis Grand Aranybika.

Kamienice przy Piac utca.

I takie budynki znajdziemy przy Piac utca.

Secesja przy Piac utca. Tu mieścił się pierwszy bank w mieście.

Na pierwszym planie jeden z przykładów budownictwa socjalistycznego.

Z przewodnika: Pod nr. 54 wznosi się ogromny gmach w odcieniach czerwieni, różu i ochry, zwieńczony strzelistą wieżyczką - to Megyehaza, czyli siedziba władz komitatu, należąca do najpiękniejszych przykładów węgierskiej secesji.

Z głównej ulicy skręciliśmy w ul. Św. Anny. Znów podziwiamy piękne kamienice. 

Kościół Świętej Anny.

Jak zwykle wszędzie szukam polskich śladów.

Nasz spacer kończymy docierając do gmachu Uniwersytetu.

Jeszcze tylko rzut okiem na ogród botaniczny i na tym kończymy naszą przygodę z Debreczynem. Na razie :)